commodore.gen.tr

Tarih: Temmuz 1998

(Tamamen gerçek öykümüz Emre ve kuzeni Murat'ın yaz tatilinde geçmektedir. İkilimiz Murat'ın evinde kalmakta ve çakma NES'lerinde oyun oynamaktadır.)

Emre:  Ya oğlum bu oyun (American Gladiators’ı kastediyorum) berbatmış ya. Keşke Ninja Kaplumbağalar 3 olsaydı, ne güzel oynardık şimdi. Kaset değişecek paramız da kalmadı ki…
Murat: Yan apartmanda saf bir çocuk var, onda var Ninja Kaplumbağalar 3. Bunu ona kakalayıp alırız şimdi.
E: Nasıl olacak oğlum o iş?
M: Sen güven, gerisini bana bırak...

(Beraberce saf çocuğun evine giderler. Kapıyı Saf Çocuk açar. Çocukla selamlaşırlar ve Murat direkt konuya girer)

M: Dostum bizim elimizde bu oyun var, bayağı aksiyonlu, heyecanlı mükemmel bir oyun ama biz bitirdik kuzenle beraber. Bitirmediğimiz başka oyun da kalmadı. Bugünlük sendeki Ninja Kaplumbağalar 3'le değişelim mi? Ertesi gün geri getiririz?
Saf Çocuk: (Birkaç saniyelik tereddütten sonra ) Hmm, tamam olur, bekleyin içerden kaseti alıp geleyim.

(Çocuk içeri girer ve gözden kaybolur)

E: (Fısıldayarak) Yaşadık oğlum heyo! Süper bir taktik buldum yeni, kesin bitireceğiz oyunu bu sefer.
M: Ben sonra yuttururum buna "Kaset düştü kırıldı, benim kaset sende kalsın" diye.
E: Oha, yazık lan, yapmayalım!

(O anda içerden konuşmalar duyulur)

Saf Çocuğun Anneannesi: (50 desibellik bir sesle) Nereye götürüyorsun o kaseti çocuk?
SÇ: Arkadaşımla değişeceğim anneanne,  yarın geri getirecekler.
SÇA:(100 desibellik bir sesle) Verme dedim sakın kaseti!
SÇ: Anneanne bir şey olmaz ya , ne olacak?
SÇA:(150 desibellik bir sese çıkarak Çarşı grubunun rekorunu kırar) VERMEYİNNNN !!!! VERMEYİNNN !!! KASETİ VERMEYİN !!! VERMEYİN DEDİİİİMMMMM !!!

(İçeriden gelen insanlık dışı çığlığı duyan Emre ve Murat dehşete kapılır)

M: Kaç lan, kaç çabuk!
E: Koş, koş!

(Kendi kasetlerini bile geri almadan topukları g*tlerine vura vura binadan koşarak kaçarlar. Biraz uzaklaştıktan sonra soluklanmak için dururlar)

E: E şimdi ne yapacağız oğlum?
M: Ya anneannesi niye karışıyorsa?
E: Nasıl anladı ki lan?
M: Ne bileyim kulak zarımı deldi zaten. Neyse eve gidip Tsu 2'yi bitirelim bari.
E: O oyun çok uzun değil mi? Her maç yarım saat sürüyor. Adaptör patlar valla.
M: Benim arkadaş adaptörü ısınınca ısınanı hemen çıkarıp ateri kapanmadan hızlıca başka adaptör takıyormuş, öyle oluyormuş.
E: Oğlum saçmalama olur mu öyle şey?
M: Olur lan yalan mı söyleyecek çocuk? Sen güven, gerisini bana bırak.
E: İyi bari, ilk devreler benim ama

İkilimiz Japonca olduğu için şifre bile alamadıkları oyunun minimum 18 saatte bittiğinden habersiz, tek oturuşta bitirebileceklerini zannederek eve doğru yola koyulurlar...

Ne desem bilemedim şimdi. Biraz trajikomik olmuş... Ninja Kaplumbağalar 3'ü yaşlı ninede mi oynuyordu acaba  :o

Hehehee :D
Güzel bir anıymış.

E: O oyun çok uzun değil mi? Her maç yarım saat sürüyor. Adaptör patlar valla.
M: Benim arkadaş adaptörü ısınınca ısınanı hemen çıkarıp ateri kapanmadan hızlıca başka adaptör takıyormuş, öyle oluyormuş.
E: Oğlum saçmalama olur mu öyle şey?
M: Olur lan yalan mı söyleyecek çocuk? Sen güven, gerisini bana bırak.


:D

Tahminimce ben dahil foruma takılan çoğu kişiyi rahatsız eden bir anı olmuş, kendimden örnek verirsem c64 ve Amiga 500'ün en popüler olduğu yıllarda asalak tipler çıkıyordu, iki aşağı mahalleden gelmiş ben şunun arkadaşıyım, "kasetlerini, disketlerini bi versene kaydedip getirem" şeklinde kıramayıp verip sonra ya adamı hayatında birdaha görememe yada aldığı şeyi geri getiren ama ebesini bellemiş tipler oluyordu, şahsen benim 150 desibel bağıran bir anneannem olmadığı için anı pek hoşuma gitmedi.

Bu yorum üzdü beni açıkçası. Hayatım boyunca kimseden aldığım bir şeyi aldığım şekilde geri vermek konusunda bir yanlış yapmadım, aksine benim verdiğim kitap, oyun, müzik CD'si gibi şeylerin türlü bahanelerle bana geri dönmediği oldu. Benim oradaki amacım gerçekten de oyunu 1 günlüğüne alıp oynadıktan sonra geri getirmekti. Uyanıklık yapma fikri kuzenimden çıkıyor ve çocuğun anneannesi de doğaüstü şekilde durumu hissettiği için o da olmuyor zaten, hatta elimizdeki kaseti bile bırakıp kaçıyoruz. Olayın bütün örgüsü burada yaşanan saçma komik durum. Yoksa "Bakın biz ne kadar uyanığız" değil yani. Zira 10-11 yaşında çocuklarız orada zaten.

Anlatım çok güzel sanki bende oradaymışım gibi hissettim anılar hatıralarda geçmişte kaldı ama biz halen yaşıyoruz. Teşekkür ederim eskiye döndüm bi ara

O yıllarda kaset değiştirme hadisesi olmasa ne yapardık bilmiyorum.Kaset değiştirme (paralı ya da parasız ) olmasa 3-4 oyun anca oynamış olurduk.Önce değişim yapılacak kaset belirlenirdi sonra makinede üfleyerek test edilirdi.Kaseti aldığımız gibi tabiri caizse uçarak eve giderdik.O mutluluk hiç  bir şeye benzemezdi.