commodore.gen.tr

Benim değil ama en yakın arkadaşlarımdan birinin başına gelen bir olayı paylaşayım sizinle bu sefer müsaadenizle. Dönem 90’lar ve yakın arkadaşım Çağatay’ın orta okula gittiği dönem. Captain Tsubasa 2’nin de Türk oyuncular arasında estirdiği dönem aynı zamanda (kendisiyle Tsubasa forumları sayesinde tanışmıştık zaten, 20 senedir de kopmadık). Oyun gayet güzel, hoş fakat Japonca olması büyük sıkıntı. Bütün komutlar ve menülerin ne işe yaradığı ancak deneme yanılma yöntemi ile bulunuyor fakat bu kimseyi durdurmuyor.

İşte böyle bir gün gene arkadaşım Çağatay, ilkokula giden küçük kardeşi Berkay ve mahalleden birkaç arkadaşı daha evde toplanıp Tsubasa 2 maratonuna başlıyorlar. Düşünün, bir kişi oyunu oynuyor, diğer 5-6 kişi de tribün gibi arkada maçı izliyor, gol olunca seviniyorlar falan. Yaklaşık 5 saat kadar uğraştıktan sonra da efsanevi zorluktaki 6. maça geliyorlar. Fakat Santana bunları tokatlıyor, her tokatladığında da oyun bir maç geri atıyor. O an farkında olmasalar da bu ekstra maçları oynayarak tüm takım level atlıyor.

Nihayetinde kıran kırana geçen bir maçın ardından bu gelişmiş takım sayesinde yeniyorlar Santana’yı. Evde kıyamet kopuyor gerçek maç gibi. Bağıranlar, zıplayanlar, oley çekenler, birbirine sarılanlar… Bir hayal gerçek oluyor, Santana ilk kez yeniliyor, oyunun geri kalanında neler olduğunu herkes ilk kez görecek.

Ne var ki bu coşkuya kendini biraz fazla kaptıran arkadaşımın kardeşi Berkay zıplarken Famiclone konsolu yerinden kaydırıyor istemeden. Kartuş da azıcık oynadığı için görüntü gidiyor ve iğrenç bir diiiiittttt sesiyle birlikte oyun takılıyor. Bildiğiniz gibi kartuş olduğu için de asla düzeltemeyeceğiniz bir şey bu. 5 saatlik emek, hayaller, umutlar hepsi bir anda çöpe gidiyor.

Az önce galibiyet coşkusu yaşayan tüm tribün bir anda linç güruhuna dönüşüyor ve başlıyorlar küçük Berkay’a girişmeye. Ağlatana kadar da dövüyorlar çocuğu. Sıfır şaka.

Yıllar sonra bana bu olayı anlatırken “Hak etmişim abi, iyi olmuş” demişti Berkay, hiç unutmuyorum. Öyle bir Tsubasa hastalığı bizdeki işte…  ;D

:D

Yine yapsa yine döveriz diyorsun :)

Yine trajikomik bir anı, yine nostalji rüzgarı  ;D

Muazzam

Her zamanki gibi çok iyi olmuş. :)

17 tane olmuş. Kitabı ne zaman çıkacak?

Bence videosunu çeksin dayak sahneleri falan da var ya.  vurdulu kirdili video daha iyi olur :)

Çok tanıdık bir hikaye. :D

Captain Tsubasa hakikaten Japonca mıydı? Ben Arapça zannediyordum. Düşününce Japonca olması daha mantıklı tabi. Password not almaya çalışırken Arapça yazabildiğimi zannediyordum. Demek Japonca yazıyormuşum. Yalnız okuma kısmında sorun vardı. Çoklukla yazdığımı geri okuyamadığım için şifreler çalışmıyordu.

 ;D ;D ;D

Olay derin izler bırakmış Berkay'da, unutamamış.
Belki bu olaydan sonra hiçbir zaman sevincini coşku içinde yaşayamamıştır.

Benim de teğet geçen bir hikayem var.. 80 darbesi sonrası malum ithal ürünler yavaş yavaş ülkeye girdiği ama el yaktığı dönemde, dedem tek erkek torun olmamın gazıyla paraya kıymış, uzaktan kumandalı kara şimşek (knight rider) arabası almıştı. Dizinin hayranı çocuk ben için hayal gibi geçen bir kaç gün, kıskanç kardeşimin kumandayı kırması, benim de kendisini dinlene dinlene dövmemle sonuçlanmıştı. 😂

Benim de bir uzaktan kumandalı arabam vardı ama arada kablo vardı kumandayla araba arasında 😆

Seninki yakından kumandaymış hocam 😄

Ben de bu oyunlar yüzünden 2 kişiyi dövdüm.

Araba yarışlı el atarimin kolunu kıran bir arkadaşımla
atari salonunda beni yenen bir çocuğu dövmüştüm.

Çocukluk...

80 sonları, kuzenlerle bir bayram günü. Herkes bizim eve toplanmış  sazlı sözlü aile cümbüşü var. 3 büyük kuzen ve ben odama çekiliriz adet olarak. Öğlene kadar atari 2600 (o zamanlar), öğleden sonra kuzenlerle gezmee. Yalnız o bayram yanımızda da bir düzine 3-5 yaş arası küçük yeğen ve dayı çocuğu koşuşturuyor, kuduruyor. Biraz akılları erdiği için artık odama gelebiliyorlardı.  Biz H.e.r.o. Takılıyoruz, yemekler geliyor, meyveler geliyor, oyunda ilerledikçe ilerliyoruz, pür dikkat, Ful heyecan. Çıkmadık o bayram. PRO levellerdeyiz, şartlandık oyun bitecek diye. Son kalan belki son 2 hak var var öyle kritik bir noktadayız ki, ya oyun bitecek ya da felaket. Neyse, ufaklıklar o kadar şiddetli gürültü yapmaya başlamışlardı ki, son hamlede bizim hero manevrayı alamadı ve lava oturdu.  Tepemin tasının atmasıyla, kitaplık masamdaki  bıçağı kapalı olduğunu -sandığım- maket bıçağını kaptım. Sözde çocukları korkutacağım. O kadar da sinirliyim ki. Dayadım bileğime, bana bakın yeter çıt çıkartırsanız bu oyun bitmezse doğrarım kendimi diye bağırdım ve  falçatayı bileğime savurdum. Ucu 2cm dışarıdaymış :)  ince bir çizik, hafif sıyrık. Kuzenler, ben şok ve çocukların odadan kaçışı…. Sonra hiç bir şey olmamış gibi yerime oturdum, “kaç hak kaldı ?, ali… gel şunu bir pansuman edelim” deme anım yıllarca unutulmadı. Hatırlar hatırşar güleriz.