Arefe Günü: Commodore'un Mezarlığına Bir ZiyaretHani bayramdan bir gün önce, insanların içini garip bir hüzün ve tatlı bir huzur kaplar ya… İşte öyle bir gün. Bizde adettir; mezarlıklar ziyaret edilir. Sessizce yürünür, toprağa bakılır, geçmiş hatırlanır. Bir Fatiha okunur… Sadece kaybettiklerimiz için değil, bize bıraktıkları için.
Ben de bugün biraz farklı bir mezarlığa uğradım.
Üzerinde tek bir isim yazıyordu:
CommodoreYanımda ne çiçek vardı ne de su… Ama cebimde bir şey getirmiştim:
Bir zamanlar açılışta çıkan o mavi ekranın hatırası.
Çocukken anlamazdık…
“READY.” yazısı ne demekti? Neye hazırdı? Biz mi hazırdık, yoksa o mu?
Ama yazardık:
LOAD "*",8,1
ve beklerdik…
O bekleyişin kendisi bile bir törendi aslında.
Bugün mezarın başında dururken şunu düşündüm:
Bizim arefe geleneğimizde mezarlık ziyareti neden yapılır?
Çünkü insan unutmak istemez.
Çünkü bazı şeyler öldüğünde bile bitmez.
Çünkü hatırlamak, bir tür yaşamaya devam etmektir.
İşte Commodore da öyle…
Bir şirketti belki.
Ama aslında bir neslin hayal gücünü açan kapıydı.
Bir çocuğun ilk kez “ben bunu değiştirebilirim” dediği andı.
C64…
O sadece bir bilgisayar değildi.
Bir çocuğun ilk kez kod yazarken kendini “yaratıcı” hissettiği yerdi.
Amiga…
Sadece grafik ve ses değildi.
“Bu nasıl mümkün olabilir?” sorusunun cevabıydı.
Bugün burada bir mezarın başında durur gibi duruyorum.
Ama içimden klasik bir dua değil, biraz farklı bir şey geçiyor:
“Bu makineyi yapanlara…
O sesleri yazanlara…
O grafiklerle dünyayı değiştirenlere…”
Bir nevi bizim dilimizde Fatiha…
Arefe günü mezarlığa giden biri bilir:
Orada aslında ölüm değil, bağ vardır.
Toprak altındakiyle, üstündeki arasında.
Bugün de aynı bağ var.
Bir yanda eski kasetler…
Diğer yanda emülatörler.
Bir yanda CRT ekran…
Diğer yanda modern monitör.
Ama his aynı.
Gülümseten tarafı da şu:
Eğer gerçekten bir mezar taşı olsaydı, büyük ihtimalle şöyle yazardı:
“PRESS PLAY ON TAPE”Ve biz…
Refleks olarak yine yapardık.
Bugün ayrılırken içimden şu geçti:
Belki Commodore artık yok…
Ama onun açtığı o küçük pencere hâlâ açık.
Ve biz her kod yazdığımızda,
her eski sesi duyduğumuzda,
her “READY.” gördüğümüzde…
Aslında o mezarı ziyaret etmeye devam ediyoruz.
Hadi…
Bir Fatiha da oraya gönderelim.
Ama bizim usul:
LOAD "FATIHA",8,1
RUN
Herkese, geçmişin güzel anılarıyla içi ısınan, geleceğe umutla bakan bir bayram diliyorum.
Sevdiklerinizle birlikte, kalbinizin hafiflediği, yüzünüzün kendiliğinden güldüğü bir bayram olsun.
İyi bayramlar!Not: Mezarlık resmi temsilidir
Genel Kategori
