commodore.gen.tr

ilk commodore  64  üm ü babamın taksitle alıp  bana hadiye ettiği o günü.

orta okulda okul çıkışında arkadaşımla  bakırköye elimde kaset ile oyun çektirmeye gittiğim o günleri  :'(

evde arkadaşlar ile  kick off  turnuvası  yaparken yaptığımız kavgaları.

sirkeciye  altın han a gidip  oyun ve dergi aldığım o günleri. Trende  gelirken dergiyi  2 defa  okuduğum o günleri ve dergilerdeki oyun grafiklerine hayran kaldığım o günleri.


amiga  500  almak için para biriktirdiğim o günleri.  amiga 500  alıp daha sonra  extra 512 kb  ram almak için para biriktirdiğim o günleri. :)

öss  sınavına  hazırlanırken  kaçamak yapıp  sensebile oynadığım o günleri.  her hafta  amiga 500 üm ün tozunu en az 10 defa  aldığım o günleri.

anneme defalarca kızdığım ama,  asla yapmaktan  vaz geçmediği  500 üm ün üzerine  kendi ördüğü  danteli  koyduğu o günleri. pc  sahibi  arkadaşlarıma amiga 500  ile hava attığım ve onların ağzının suyu aktığı o günleri :)

rengarenk 3 lük oyun disketlerini, el kadar  5 lik disketleri...

ilk amiga 1200 ümü aldığım  ve  süper stardush oyununun  grafiklerinin beni mest ettiği o günleri... worms  turnuvalarınında   kamikazeeee yapmayı :)

sende  1200 mü var!!! hadiya!!!  denilen o günleri...  ÇOOOOK ÖZLÜYORUM. :-[

Aslında benim de içimde anlattıklarının yanısıra,bir de video özlemi var.Çünkü ben çocukken mahallede teknolojinin gelişmesiyle insan ilişkilerinin kopması arasında ters orantı olduğunu söyleyen bir adam vardı.

O zamanlar anlattıkarını anlayamadığım için deli muamelesi yapardık,ama söylediklerini yıllar sonra farkında olmadan Cronenberg kolleksiyonu yaptığımda hatırladım ve anladım.

Aldığım video filmi değil sadece ailemle,bir de komşularla seyrettiğimiz zamanı çok özlüyorum ben de.Detay aslında izlenen film falan değil,atmosferin sıcaklığını aramak.Son birkaç yıldır ne zaman ailemin de sevdiği bir film alsam hep beraber seyredelim diyorum, bilinçaltımda özlem var çünkü ama birinin hergün ayrı bir dizisi, diğerinin de haber programları var mesela.Ve bu yüzden yüzlerce kanalın arasında,kendilerine ayıracak,istedikleri şeyleri seyredecek zamanları olmuyor pek,oysa ki sadece 3 kişiyiz evde.Nerede onlarca insan bir odada,nerede 3 kişi 1 evde ?

Gördüğün gibi aslında özlenecek farklı farklı şeyler var birsürü,gitgide berbatlaşan hayat içinde.Ama ne zaman bunları düşünsem aklıma "yolsuz kalan tüccar eski defterleri açarmış" atasözü gelince pek de yolsuz kalmak istemediğimi düşünüyorum.Ya da yolsuz kaldığımı farketmemeyi.

O yüzden kurcalama fazla boşver :) Bir dalarsak özlenecek şeyleri saymayı,günler yetmez.

Dediğin gibi aslında bizim C64' te Atari'de vb oyun oynarken aldığımız tat zevk,  oyun oynama tadı zevki değilmiş bambaşka bir şeymiş.

Şimdi oyunların en alaları var en görselleri var ama hiç biri o günkü tadı zevki vermiyor ve bence veremez...

Mesela o mizah dergileri, Türkiye, Tercüman çocuk dergileri.
Ne keyifle okurdum.
Şimdiki dergiler onların yanında hiç bir şey değil. Ara ara mizah dergileri alırım ama beni eski günlere götürmeyi başarabilen hiç olmadı..

Nerdeeeeeeee o eski günler..

Ağlamak istiyorum :)

Cocukluk ve ilk genclik simdi ozlemini cektiginiz. Simdi tadi yok dediginiz seyler simdi cocuk olanlara bizim 80'lerde aldigimiz keyfi veriyor ve onlar da 25 sene sonra bu gunku oyunlardan, dergilerden, TV dizilerinden bahsederken boyle bir nostalji hissedecekler bence. Ve diyecekler ki eski gunleri cok ozluyorum, simdi hicbirseyin eski tadi yok. Ne dersiniz? Yaniliyormuyum?

@memrah

Bizimkisi biraz farklıydı yahu ;) (Gerçi herkes bunu söyleyebilir :) )
Kişilikli ev bilgisayarlarından multimedya bilgisayarlarına geçiş dönemine şahit olduk. Çok az kişinin algılayabildiği ve birçoklarının imrendiği bir alt kültürün üyesiydik. Ayrıcalıklı ve şanslı bir azınlıktık. Herşey şimdiki gibi tüketim çılgınlığına ve 'mainstream'a dönüşmemişti.

Şimdikiler günümüzden şunları mı hatırlayacak acaba?
- PS3'üm vardı, ne güzel oyunlar oynuyordum.
- Iphone'um de manyak birşeydi yahu.
- Dell notebook'umla ne güzel günler geçirirdim.
- Excel'de ne güzel macro'lar yapardım.
- Herşeyi Google'a sorardık.
- Facebook'la iletişim kurardık.
- ICQ, MSN vb ile hatun avlamaya çalışırdık.

"Bizimki farkliydi" konusunda cok haklisin. (Ama onlarinki de onlara farkli gelecek bunu tahmin ediyorum. 25 yil sonra PS3, Google, IPhone, bu gunun populer ve cigir acan makineleri, yarinin kult/retro makineleri olacak bence.. Tipki Amiga gibi.) Mainstream konusuna da tamamen katiliyorum. Bizim zamanimizda hersey yeni basliyordu. Herseyin ilkleri ortaya cikiyordu. Birseyin baslangicinda yer aliyorduk. Babalarimizin bilgisayarlari yoktu. Biz ilk nesildik "bilgisayar denen seyi" kullanip bizden oncekilere ve sonrakilere tanitan. KEsfedilmemisi once kendimiz kesfedip, sonra baskalarina tanitiyorduk. Bizimle simdiki nesilin bilgisayar teknolojisi konusundaki farki Amerika kitasini kesfetmek ile yuzyil sonra kesfedilmis olan Amerikaya yasamaya gitmek gibi :P

Çocuktum, yıl 1984-85 yılları arasında idi. Babamın işinden dolayı Sinop'taydık. Nasıl olmuşsa babam o yıllarda ingilizlerle çalıştığından bana (pardon bize! yahu hatta kendine) commodore 16 aldı. O ilk günü hiç unutamıyorum. Sabah hastaydım resmen ateşim vardı. Akşama bilgisayar denilen o "şeyi" ki ona o zamanlar bilgisayardan ziyade kompüter deniliyordu, açtığımızda hastalığım birden iyileşivermişti. Bende bir bilgisayar olduğunu neredeyse tüm sinop öğrenmişti bi anda. Yolda giderken birgün tanımadığım kocaman bir adamın(bana göre kocaman)  yanındaki arkadaşına dönüp "aha bu çocukmuş bilgisayarı varmış" dediğini hala dün gibi hatırlarım. Okul da öğretmenime "bende bilgisayar var" gibisinden tek bir kelime bile etmemiş olmama rağmen birgün bana yaklaşıp "bak, ödevlerini bilgisayarına yaptırma tamam mı" dediğini gülerek, hüzünlenerek imrenerek hatırlıyorum. Halbuki eve geldiğimde sorulan her soruya cevap veremeyen bir alet olduğunu çok kısa zamanda vermiş olduğu hata mesajından "?SYNTAX ERROR" öğrenmiştim. Sırf bilgisayarım olduğundan arkadaş sayım artmıştı. Şimdi geriye dönüp baktığımda elbette şunu diyebiliyorum "vaaay be ne günlerdi.."
Commodore 16 diyorum arkadaşlar, 64 olsa gam yemiyeceğim. Toplam 16kb lık hafızadan sadece basic programlama alanında 12kb lık alanı kullanmama izin veren, grafik modunu açtığımda ise (graphic 3,1) hafızası birden 4 kb'a düşen bu muhteşem aleti her zaman saygıyla minnetle anıyorum. Şimdiki gençlere söylediğimde beni anlamakta gerçekten çok güçlük çekiyorlar, gerçi onlar beni anlamasalarda ben onları anlıyorum.
Birgün gittigidiyorda commodore 16 görünce dayanamayıp aldım(aldırdım desem daha doğru olur) arada bir dokunuyorum tuşlarına, temizliyorum onu, çalıştırıyorum ve kardeşimin yeni yazdığı kod sayesinde light fli tekniği ile kendi fotoğraflarıma, onun ekranından bakıyorum. Galiba yaşlanıyorum ...

bende özlüyorum o yüzden eski makinelerimi toplamaya çalışıyorum zor işmiş temizlerini bulmak

eski günleri özlemiyorum ... çocuklarımla misket oynuyorum kızım ders çalışırken dirseğine vurup yazısını bozuyorum oğlumla a500 de kick of turnuvası düzenliyoruz arada balığa gidip denizdeki balıkları bir güzel doyurup geliyoruz game gear da tv seyrediyoruz o zamanlar elime bir a500 alacağım diye göbeğim çatlarken şimdi tümeni ile aletim var bu bollukta neden özleyeyim eski günleri şimdi daha iyi yaşayabiliyorum o zamanları

vakıt ayırabılmek guzel... eskı gunlerde ozledıgım sey tum bunlara daha fazla vakıt ayırabılmektı belkıde ...kafamız rahattı

way dostum. ben de sinoptaydım dediğin zamanlar. hatta 88 senesinde de sinop anadolu lisesine başlamıştım.

@murmuro
Way abim.. Abim diyorum çünkü 88 de orta ikideydim. Tabii biz 86 gibi izmir'e geldik. Sinop'ta bahsettiğim yıllar arasında ingiliz birlikleri ile türk askeri kuvvetler arasında kurulan "radar" denilen bir birliktelik vardı, yanlış hatırlamıyorsam zaten babam da orda çalışıyordu. Bilgisayarda bizim evimize bu sayede girmişti. Ben ilkokul 4'e kadar sinoptaydık gazi ilköğretim okuluydu adı.
O zamandan beridir Sinop'a bir daha hiç gidemedim. Aslında birçok kereler gitmeyi istedim "aşıklar" diye bir caddesi vardı sahil kenarı... O zamanlarda aynı yerlerde nefes alan birisini duyduğumda ister istemez heyacanlanıyor insan. Çernobil (nasıl yazıldığını hatırlamıyorum şu an) kazası olduğunda hiç unutmam sinop'a korkunç bir radyoaktif yağmur yağmıştı.
Hımm, şimdi izmirdeyim sen neredesin bu arada?

benzer seyleri yasamisiz . Kitap gibi okudum , keske zaman gecmeseydi

Sokakta gitar çalardık ya hemde bir sürü insan :)