İstifa etmek...
Hemen hemen herşeyi öğrendiğin yeri bir anda kafandan silmek...
20 yaşında genç olarak girdiğin iş yerini, 31 yaşında olgun birisi olarak terk etmek...
Tüm çevreni bir anda değiştirmek...
Karın ağrısı, titreme, terleme, heyecan her şey bir arada.
En son bu duyguyu; sevgiliye ayrılık kararını verirken yaşamıştım seneler önce.
Yeni işe merhaba, eski işe güle güle demek kolay mı? Değil ama bunu yapmak gerekiyor. Artık bir ailem var...
11 başarılı yılın sonunda bunu yapmak benim için hem çok zor oldu. Hem de çok kolay. Bazı şeyler üst üste bine bine ağırlaştı... Büyümem ve gelişmem için bu karar gerekiyordu.
İşi en iyi yerde bıraktım. Fulbolcunun en iyi zamanında jübile yapması gibi

Anılar yavaş yavaş canlanıyor benliğimde... Endişe azalıyor, hüzün çoğalıyor.
Ama yapacak başka bir şey yok, hayat devam ediyor.
Yeni görev, yeni bilgiler ve yeni insanlar beni bekliyor.
.
.
.
Hepimiz için hayırlı olsun.