sonraki »

[konyalı]

ben 89 model olarak en gencinizim galiba üstelik ilgilendiğiniz şeyler(commodore,amiga,vs.) benimde ilgimi çekiyor forumu neredeyse hergün ziyaret ediyorum ama henüz bu antika makinelerden herhangi birini kanlı canlı görmedim:D inşaallah birgün nasip olur konyadaki arayışlarım sürüyor:D

[Diabolic_Wizard]

28

[hades]

Höyyttt bu ne gürültü böyle. Kafa götürmüyor artık.
Sen köşedeki kalk bakıyım ordan. 68 doğumlu dinozor geldi.

[witchdoktor]

Ben de tam onu diyecektim, bu gunun 10 yasindaki veletleri bu gunun son moda sistemlerinden bizim Sinclair'den c64'den aldigimiz keyfin aynisini aliyordur. Biz 10 yasindayken 30 yasinda olanlar da 10 yasindaki kardeslerinin C64'u ile oynayip sonra bundan pek keyif almiyorum, saklanbac, yakartop, korebe oynamanin verdigi keyfi hic bulamiyorum dememismidir?

Demek ki o heyecanin bir bolumu kullandigimiz oyun aracindan (Bilgisayar, oyuncak, bisiklet, vs vs) kaynaklansa da asil onemli bolumu cocuklugun verdigi masum, dertsiz, mutlu hayattan kaynaklaniyor.

O araclari saklayarak, koruyarak, ya da yeniden edinerek de aslinda cok daha mutlu, yasama heyecani dolu ve masum oldugumuz bir zamana duydugumuz nostaljiyi beslemeye calisiyoruz belki. 

O zamanlar bilgisayar kullanmak marjinal bir işti, bunu yapanlar da ayrıcalıklı insanlardı. Özal'ın dışa açılım politikasının ilk meyvelerindendi 'home computer'lerin evlere girmesi, bize denk geldi. O zamanın bilgisayarları ise 'kişilikli', 'kimlikli' cihazlardı. Modeller donanımsal olarak birbirine eşti ve örneğin 1982'de piyasaya sürülen C64, 1994 yılındaki üretilen haliyle programcı bakış açısı ile neredeyse %100 aynıydı (SID filterleri ve ufak tefek ayrıntılar dışında). Şimdi 2003 yılında aldığım ilk notebook'um olan ThinkPad R40 modeline bir bakalım, sayısız ThinkPad modelinden bu modelin bile değişik çözünürlükte, ekran boyutlarında, CPU, RAM ve grafik çipi konfigürasyonlarında sürüyle alt modelleri mevcuttu. Bunu 12 yaşındayken kullanan bir çocuk acaba 20 yıl sonra forumlarda bu cihaz üzerinden nostalji yapabilecek mi?

Belki oyun konsolları bu kefeye konabilir ama şimdilerde cihazlar daha çok 'aracı' (oyun oynamaya, doküman hazırlamaya, hesaplama yapmaya, veri depolamaya, video & müzik oynatmaya vb) olarak görülüyorlar. Herkesin bir veya birkaç bilgisayarı olduğu için bir 'alt kültür' olmaktan ve bir 'zümrenin' ayrıcalıklı oyuncağı olmaktan da çıktı. Sıradan bir iş haline geldi. Bu da eski hissedilen duyguların muhtemelen bir daha kolay kolay yaşanamayacağı anlamına geliyor.

[Atacan]

ben 89 model olarak en gencinizim galiba üstelik ilgilendiğiniz şeyler(commodore,amiga,vs.) benimde ilgimi çekiyor forumu neredeyse hergün ziyaret ediyorum ama henüz bu antika makinelerden herhangi birini kanlı canlı görmedim:D inşaallah birgün nasip olur konyadaki arayışlarım sürüyor:D

Bu arkadaşımız sanırım en gencimiz son savaşçımız bence bu arkadaşı en azından bir commodore 64 sahibi yapmalıyız...

Hepimizin elinde bir kaç adet var ama onlar bizim için paha biçilemez oldugu için hediye edilecegini pek sanmıyorum ama sen malum satış sitelerine bi göz at bazen gerçekten ekonomik fiyatlara c64 bulunuyor disket sürücüsü ile alamasanda adaptör + c64 + dataset ve bir kaç kaset o yıllarda ne çektigimizi anlaman için sana yeterli oalcaktır...

Saygılar...

[konyalı]

bence genelde yaklaşımınız doğru olmakla birlikte bazı eksikliklere sahip. mesela ben ilk defa 1998 de pc'me sahip olduğumda oynadığım oyunlar,filmler,vs herşey benim için şu an eşsiz. örneğin bundan 5-6 yıl age of empires II oynarken aldığım zevki şu an age of empires III veya Medieaval Total War II oynarken alamıyorum. Bence tamamen yaşla ve nostaljiyle alakalı yani sizin için bu aletler ne anlam ifade ediyorsa şu an eski pc'mde benim için o anlamı ifade ediyor. Kardeşim içinse bundan 10 yıl sonra şu anki sistemler nostalji olcak ve oda bu sistemleri arıyacak. Belkide bizim farkımız bu makinelere çok değer verip içli dışlı olmamızdan onları sanki bir parçamız gibi görmemizden kaynaklanıyordur. Çünkü benimle aynı dönemde pc sahibi olan arkadaşlarımda aynı ilgi ve alakayı göremiyorum sizin de pek çok yaşıtınızda göremediğiniz gibi.
Sürçül-i lisan ettiysek affola:D

[konyalı]

@Atlantis Pc
tşk ederim öğrenciliğin gözü kör olsun:D sabit bi işe girdikten sonra amiga almak gibi bi ahdim var geç de olsa bu teknolojiden bende yararlanmak istiyorum:D

[Diabolic_Wizard]

Witchdoktor'un söylediklerine sonuna kadar katılıyorum. yalnız ben bunun iyi bri şey olduğunu düşünüyorum. Evet artık aynı modelin yüzlerce konfigürasyonu çıkıyor, bilgisayar kullanmak ayrıcalıklı insan işi değil. Olmasın zaten, doğrusu bu. Canım nasıl bir bilgisayar istiyorsa onu alabilmeliyim. Üç beş global firmanın keyfe keder hazırladığı 1-2 model ile sınırlandırılmamalıyım. Evimde iki, işimde bir, çantamda da bir bilgisayar olmalı. Bilgisayar, ne olursa olsun asla elit bir zümrenin yararlanabileceği bir "aygıt" olmamalı. Evet bu işin duygusal kısmını öldürecektir, ama zaten hepimizin plastik kutular içindeki silikon çiplere karşı derin duygular besleyen ruh hastaları olduğumuzu düşününce, öldürsün zaten daha iyi

[мemrah]

Sürçül-i lisan ettiysek affola:D

Aksine cok iyi gozlemler. Aynen katiliyorum.

Bir de witchdoktor'un da dedigi gibi, o zamanlar home computer denen konsept cok yeniydi. Yurt disi icin bile yeni olan bu konsept ile Turkiye'de hemen hemen es zamanli tanisan kisiler gercekten witchdoktor'un dedigi gibi ayricalikli bir gruptu. O zaman bu ise cok ilgi duymus, cok sevmis olan kisiler cok yeni, ozel ve marjinal sayilabilecek bir sey ile ilgileniyordu. O donemlerde evinde telefon olmayan tanidiklarimizi hatirliyorum ben. O yuzden bizim icin bilgisayar ile bu gunku nesil icin bilgisayar cok farkli seyler. Bizim icin bir cok kisinin anlamak soyle dursun, anlamaya calismaktan korktugu, henuz kesfedilmemis, esrarengiz bir dunyaya adim atmak gibi birseydi. Bilinmeyeni kesfetmenin heyecani da fena degildi yani. Bu gun bilgisayar olmayan ev, isyeri sayisi o kadar az ki, bilgisayarin hic bir ozelligi kalmamis, son derece siradan, gunluk hayatta her gun defalarca karsilastigimiz birsey olmus durumda.

Bir de "icinde kalma" faktoru var Mesela cocukken cok isteyip de bir turlu elde edemedigimiz bazi makineler veya yan birimleri var ki bu gun uc kurusa alabiliyoruz. Evet pratikte hic bir islevi yok belki artik ama gunlerce, aylarca hayallerimizi susleyip de ulasamadigimiz o cocukluk uktemizi ebay veya gg'de 5 - 10 liraya satiliyor gorunce almamak cok zor

[мemrah]

ama zaten hepimizin plastik kutular içindeki silikon çiplere karşı derin duygular besleyen ruh hastaları olduğumuzu düşününce...

ehem.. bazen aklima aynen bu cumle geliyor iste 
ama derin duygular'i chiplere degil, o chipler sayesinde gecirdigimiz guzel zamanlara duyuyoruz bence.

[ilkergorkem]

bende 73 modelim. Alcofribas yok bugunlerde ses ver Alco

[darkjedi]

Ben 79'luyum. Witchdoctor üstadımız çok güzel anlatmış. Özal ve dışa açılım zamanıydı. İçinde bulunduğumuz ortamdan dolayı C64'ümüz sürekli ortalıkta duramazdı. Kullanılacağı zaman itinayla kutusundan çıkarılır, tvye bağlantı yapılır, karşısına geçilirdi. Yine aynı şekilde kaldırılırdı. Özellikle yazları soğutma için adaptöre ve C64'e vantilatör tutardık. Birçoğumuzun elinde kaynak bile olmaması çok kötü bir durumdu... Elimdeki kullanım klavuzunu hatip etmiştim. Ben hiç unutmam, C64 Programmer's Reference Guide'ın elimde olmasını çok istememe rağmen bir türlü bulupta edinememiştim. Şimdilerde içine bakıpta o zamandan arayıp bulamadığım bilgileri görüyorum. C64'ümüzü kullanırkende aman bişi olmasın tuşuna muşuna dikkatli dokunalım derdik. Tabi bu kadarı hiç iyi olmayan birşey. Profesyonelleştikçe, sadece Joystick'le iş yapıp dururken sonraları nasıl daha iyi oluyorsa o şekilde, joystick veya klavye ile oynamaya başlamıştık oyunları. Programcılık için Basicte amma kod yazıp durmuştuk... Çok güzel günlerdi. O zamanlardan alınması gereken önemli bir ders, ekip çalışmasıdır. Her zaman kişisel birşeyler yapılmak isteniyordu. Böyle makinelerin hangisinin elimizde olacağı tam bir şans işiydi. Eski Vic20'lerden de olabilirdi veya başka bir marka cihaz. İyiki ben C64 sahibi olmuştum... Lafı daha uzatmadan bitirelim. Bu meretler çok kötü bağımlılık yapıyor

[мemrah]

Asil, Turkiye'ye VIC-20, ZX-80, ZX-81 gibi modellerin girdigi doneme sasiriyorum. Ithalat bile serbest degil. Bilgisayar daha da buyuk bir bilinmeyen. Ve Turkiye'nin ekonomik, sosyal ve politik ortami icinde bir grup oncu insan bu bilgisayarlardan haberdar olup, alip getirmis, kullanmis. Sanirim iste bunlar 65 civari dogumlular. Tabi ilk bilgisayarlar Turkiyeye 60'larda girmis, ornegin TC karayollari, hacettepe universitesi gibi yerlerde mainframe'ler varmis ama fiyatlari tabiki kisisel bilgisayarlarin cok cok uzerinde oldugu icin kurulu olduklari kurumlarin calisanlari disinda pek kimsenin kullanma sansi olmamistir. Ornegin 1960'larin sonunda Hacettepe Universitesinde bir Burroughs B3500 sistemi kullaniliyormus. Sanirim ilk kisisel ZX-81'leri, VIC-20'leri satin alanlarin bir bolumu de bu mainframe'leri kullanan kisilerdi.

[witchdoktor]

Günümüzde Jack Tramiel'in (eski CBM, ardından Atari CEO'su) o zamanlar bahsettiği "Computers for the masses, not the classes" sloganı gerçekleşti ama cihazlar anonimleşince (hatta iyice OEM'leşince) geriye akıllarda sadece 'yazılım' kalmaya başladı. 1995'de aldığım ilk bilgisayarım olan Pentium75@100Mhz(!)'den hatırladığım en güzel anlar Doom ve Quake oynadığım, DOS'ta modül dinlediğim (Cubic Player'ı hatırlayan var mı?) ve Amiga'dan gelen gazla VESA arabirimi üzerinden DOS'ta 'line' çizdirip (hatırladığım kadarıyla saniyede 150000 çizgi çizilebiliyordu) hız testi yaptığım zamanlarımdı. O bilgisayara (ve sonrasında elimden geçen 4-5 PC'ye) karşı içimde hiçbir bir tutku veya özlem hissetmiyorum şu anda. Sadece o zamanlar oynadığım oyunlar ve kullandığım programları hatırlıyorum. 'Makineye yönelik nostalji' kalmadı gözümde. Eskisi kadar 'zor ulaşılan bir meta' olmamalarının, çok çabuk tüketilmelerinin (6-12 ay içinde gündemin gerisinde kalıyorlar) de bunda katkısı olabilir.

[Atacan]

ama zaten hepimizin plastik kutular içindeki silikon çiplere karşı derin duygular besleyen ruh hastaları olduğumuzu düşününce...

Evet bizi en iyi açıklayan cümle bu başka bir detaya gerek yok sözün bittigi yer..