sonraki »

[мemrah]

Neyi merak ediyorum biliyormusunuz?

80'li ve 90'li yillarda, bu gun "retro" dedigimiz bilgisayarlar son derece populerdi. Yuzbinlerce kisi onlari cok severek ve heyecanla kullanirdi. Yillar gectikce, teknoloji ilerledikce, yeni sistemler eskilerinden cok daha yetenekli oldukca, dogal olarak bu bilgisayarlar da gozden dusup, tarihin sayfalarinda yerlerini aldilar.

Buraya kadari dogal.

Bu bilgisayarlari populer olduklari zamanlarda kullanan hemen herkes cok sevdi, buyuk keyifle kullandi. Ama bir gun geldi, bu kullanicilarin buyuk cogunlugu zamanin getirdikleriyle birlikte bu sevgi ve heyecanlari da geride biraktilar.

Peki biz bir avuc gunumuz retro'cusunun bu diger insanlardan ne farki vardi ki bizler bu eski makinelerimizi cope atamadik? Onlari unutamadik? Bir koseye savurmak istemedik. Ve 30 senelik makineleri hala konusur, kullanir, sever bir kitle olduk.

Bir tur duygusallik mi bu hobinin sebebi? Bir tur nostalji egilimi mi? Hatta belki bir tur kabullenememek mi? 

1980'li yillarda ZX Spectrum'unu en az benim kadar seven ve onunla saatlerce zaman geciren arkadasim kendi Spectrumuna ne oldugunu bile hatirlamiyor. 1980'lerin sonunda bir PC aldiktan sonra kaybolmus gitmis.

Yine Spectrumunu cok sevdigini bildigim bir baska arkadasim daha sonralari Amiga almisti. O donemlerde artik benim de Amigam vardi ama Sinclair dergi ve kitaplari da okurdum. Bu arkadasim benim elimde bir ZX Spectrum kitabi gordu bir gun. Amigan var hala su kitaba baktigina inanamiyorum dedi.

Merak ettim, nedir aslinda icimizde tasidigimiz bu retro sevgisi ve ilgisinin temel dayanagi. Neden onlar birakabildi geride, biz birakamadik?

[Gökçe Bozkurt]

Daha evvel okumuş olabilirsin ama soruna cevabımı eski yazım ile veriyorum.

Son paragraf benim hislerim.

 Geçmişinle Savaşmak

İlk bilgisayarla tanışmam, ufacık bir çocukken, Bostancı da bir eğlence salonuna denk gelir.

Ailem beni 2-3 ayda bir şimdiki Bostancı Günaydın Et Lokantasının arkasına denk gelen bir salona götürürdü.

O mekan küçük bir lunapark gibiydi. İçeride çarpışan arabalar, sigaraya halka atmalar gibi oyunların yanı sıra 5-6 adet jetonlu atari oyunun bulunduğu bir yerdi. Alttan küçük bir üçgenle tepeden geçen ördek ve tavşana benzeyen şekilleri vurmaya çalışırdım.

İlkokul çağlarında çok zengin bir dostumuzun benle yaşıt oğluna,yine zengin dedesi Sudi Arabistandan ahşap kaplı Atari getirmişti. Birkaç ayda bir onlara gittiğimizde, etrafta koşuşturmamızı engellemek için, büyükler sohbet edebilsin diye televizyonun önüne kurarlardı. Birkaç renkten oluşan oyunlara hayranlıkla bakardım.

Çocukluğun hırçınlığını kazanmaya başladığımda anneme babama ağlamaya başlamıştım. O dönemin zor şartlarında babam artık nereden bulduysa uyduruk bir aletle eve geldi. Havalara uçmuştum.

Siyah bir kutunun üstüne bağlanan 2 çevirmeli joystick e benzer, estetikten yoksun yuvarlak bir şeyler vardı. Cihazın üzerinde sabit 8 tane oyun vardı. Yaşı bana yakın olanlar hatırlayacaklardır.

Futbol tenis vs gibi oyunların, 2 tane yukarı aşağı oynayan çubuk ve ortada kare bir topla karşılandığı ve her oyunun bunların türevi olduğu makineler. Atari salonlarında da sıkça rastlanırdı.

Esasında epey popüler oyunlardı. Çift kişi yan yana rakip olarak oynayabileceğiniz bu oyunlar çocukluk adrenalinizi tavan yaptırırdı. İki çubuk ve bir top televizyonda sağa sola doğru gider, kalemize almamak için ter dökerdik. Yinede Atarinin kırmızı ateş butonlu körüklü joystick i renkli görüntüleriyle hayallerimi süslerdi.

Göztepede oturduğumuz o dönemlerde “bilgisayarcı” adı altında, istasyon caddesinden Bağdat Caddesine inerken sağda bir dükkan açıldı. Gözü yaşlı isyanlarıma dayanamayıp babam bir akşamüstü beni oraya götürdü. 1 saati birkaç lira olan bilgisayarların başına oturduk.

Önümüzde bir televizyon bir teyp ünitesi ve siyah dikdörtgen lastik tuşlu bilgisayar duruyordu.

Bir cihazın üzerinde bir sürü tuş var altı üstü yazı kaynıyor ve harfler var. Gözlerimi alamıyordum. Aletin üstündeki gökkuşağı renkleri rüyalarıma girerdi. Bu bir SINCLAIR 48K idi.

İlkokul çağlarında sakız ve leblebi tozu için verilen harçlıkları biriktirip o dükkana uğradığımı hatırlarım. Sahibine çocukça sorduğum sorular içerisinde moralimi bozan tek şey bu bilgisayarların Türkiye de satılmadığı ve yurtdışından getirdiği idi.

2-3 ay sonra televizyonda o dönemin GÜNEŞ Gazetesinin müthiş bir reklamı çıkmaya başladı. 2 ay kupon biriktirip üstüne para verilince adamlar Spectrum Bilgisayar dağıtacaklarını bas bas bağırıyorlardı.

Ailemin kafasının etini yedim. Onlar da belki de bana sabır ve bir şey elde etmenin zorluğunu öğretmek istercesine müsaade ettiler. Her gün özenle kuponları kestim. 2 ay sonunda kuponları yatırdık. Belli bir süre sonra Gazetede teslim alma sıra listesi çıktı. Türkiyede ilk Sinclair sahiplerinden biri oldum diye hatırlıyorum.

O siyah kutunun yaz tatillerimi ve hafta sonlarımı nasıl geçirtip beni mutlu ettiğini hatırlarım.

Aynı dönemlerde C64 sahipleri türemişti. Komşu çocuklarıyla inanılmaz rekabetlerimiz vardı. Herkes kendi cihazını över diğerini yerin dibine sokmaya çalışırdı. Yaşın büyümesiyle harçlıklarda daha elle tutulur olduğu dönemler, TDK 90 lık kasetler almaya başlardım. Daha çok oyun yüklenebilsin diye.

2 arkadaş bir araya gelince oyun oynamaktan çok oyun çekilirdi. Bir kasetçalar Play e basılır arada Mic kablosuyla diğer kasetçalar Record a basılırdı. Eve dönüldüğünde ise oyun zamanıydı.

Evin altı üstü kasetti.

Amiga dönemlerine kadar lastik tuşlu kara kutum beni en büyük mutluluk sandığım dünyamda oyalar dururdu.

Amiga 500 esasında hayal dünyamızın ne kadar küçük olduğunun kanıtı idi. Kocaman beyaz kutusu ile kendimi bilgisayar mühendisi sandığım dönemimi yaşattı. İlk oyunumu Doğu Bank işhanının arkasında düdük kadar bir dükkandan çektirmiştim “Silk Worm”. Aman Allahım sabahtan akşama kadar oynardım. Gözlerim kan çanağı olmuş bir şekilde az azar yemedim babamdan.

X-Copy programının 0 ları doldurmasıyla oyun çekmek bir zevkti. Evdeki kasetler yerini yüzlerce mavi diskete bırakmaya başlamıştı. Ergenlik çağına giriş dönemlerinde sadece oyun mu oynayacağız mantalitesinden uzaklaşıp Sound Tracker la küçük müzikler yapmaya başladım. Amiga Os ta minnacık programlar yazıp, adın ne soyadın ne doğum tarihin ne gibi sorular sordurup, yaşın bu kadar şu burçtansın ve “aptalsın” diye ekrana yazdırıp arkadaşlarıma hava atardım.

Bunlarla yetinemedim , egomu tatmin edemiyordum. Red Sector diye bir intro yapma programı vardı.

Çok kurcaladım. Ufak tefek hazır introların altına ismimi soyadımı yazıp oyunların başlarındakilerle benimkileri değiştirmeye başladım.

Joy Bilgisayar Oğuz Abi her okul çıkışı durak noktamdı. Beni iyi tanırdı. Elimdeki oyunları onunkilerin üstüne çeker insanlar intromu ismimi görsün diye çabalardım. Oğuz Abide olmayan oyunları ona verip karşılığında bedava oyun alırdım.

Kickoff, Lemmings, Moonstone, TestDrive, SpaceAce, Piratesla geçen bir dönemdi.

Artık babam bile oyun oynuyordu Fighter Bomber !

Erkekçe, Kadınca, Playboy un ülkemize ilk girdiği dönemlerde ben Amiganın çözünürlüğünde Cicolina İtalyan seks abidesinin resimleriyle büyüdüm.

En uzun en enfes dönemlerimi Amigada yaşasam da herkes kadar uzun sürmedi. Turbo kartların gelme dönemlerinde egoma yenik düşüp Pc ye geçme gibi hayaller kurmaya başladım.

Oyunlar dışında programlarda ilgimi çekmeye başladı. Sanki Amiganın her şeyini çözdüm bitirdim de sıra PC ye gelmişti.

Aileme yaptığım manyak baskılar sonucunda, zaferim 386 bilgisayarımla olmuştu. Altındağ firmasının getirdiği Daewoo marka bilgisayar. O dönemde sadece 2 model satıyorlardı. 386 SX-16 ve SX-25 .

25 Mhz için tutturunca adam onu mühendisler kullanıyor ne yapacaksın diye ağır bir soru yöneltmişti.

Bilgisayarı aldığımız gün akşam misafirliğe gidilecekti. İsyan ediyordum. Annem babam giyinirken hemen bilgisayarı kurdum. Power tuşuna basıp Bios ekranını görmek etkileyiciydi.

Dos 5.0 promptu olan “C:\>” gördüğümde alet benden komut bekliyordu. Superman gibi uç desem uçacak gibi benden gelecek emri bekliyordu. Allahım bu nasıl bir zevk derken babamın çıkıyoruz demesiyle hayal kırıklığına uğrayıp evi terk ettik. Gece saat yarımda döndüğümüzde koşarak odama girdim. Power a basıp alet açılıncaya kadar pijamalarımı girdim. İngilizce kitapçıktan rastgele bir sayfa açtım. Orda ki komutu yazıp enter a bastım. Alete 100 e kadar saydı ve durdu. Sonrada hiçbir komut kabul etmedi.

“Format c:” ile tanışmış oldum!

Ertesi gün kolumun altına aldığım gibi tekrar Altındağ Bilgisayara gittim. 40 mb harddiskte her şeyi sildiğimi söyleyip tekrar Dos yüklediler.

Eve dönerken dükkanın birinden 3-5 oyun program yüklettim. Eve geldim onları yüklemeye başladım.

Kurcalamanın daha ilk yarım saatine gelemeden alet Reset atıp açılmamaya başladı.

Haydiii tekrar kaptığım gibi bilgisayarcıya. Adamlar bir türlü çözemediler cihazda ne sorun olduğunu. 1 hafta teknik serviste kaldı. Bana yeni bir bilgisayar vermek zorunda kaldılar.

Dedim iyi güzel, demek ki bozuk malı kakalıyorlardı. Tekrar programları yüklemeye çalıştım. Yeni 386 diğeriyle aynı sorunu yapmaya başladı. Bize yol yine göründü. Bu arada babam sinirinden beni dövecek. Bozuyorum aleti çünkü. Adam 4000$ para saymış, ben elimde oyuncak gibi kutuyu Şişliye taşıyıp duruyorum. 2. Kez beni gördüklerinde tabii dumur oldular. 15 gün sonra benim bilgisayar yine değişti.

Sorun şudur ki benim disketlerde virus varmış. Şu an ismini hatırlayamadığım virüs aletin bios a giriyor ve boot u siliyor tekrar sistem yüklenmesine de müsaade etmiyor. Türkiyede bu virüsü silebilecek ne antivirüs programı var ne de biosu hardware olarak değiştirebilecek bir teknik servis.

İşte bu dönemlerden gelir benim bilgisayar yaşantım. Yokluktan hazineler çıkartırdı küçük aklımız.

Amiganın yanında yerlerde sürünen PC ile de hava atabilmiştim elbet. 486 ya geçtiğim dönemler insanların yavaş yavaş PC ye yöneldiği dönemlerdi. Windows 3.0-3.1 vardı. 4Mb ram gerekirdi çalıştırmak için. Ben paralara kıydırıp 8 Mb ram aldırmıştım. 7 Mb yer tutan Windows u ramdrive yaratıp içine atardım. 80Ns lik edo ramlerim “Win” yazıp entera bastığımda 1 sn de açardı windowsu. Arkadaşlarım hayretle seyrederdi.

Bilgisayardan anlıyorum diye konu komşu hep bana sorardı her şeyi. Bunu paraya çevirmeye başladım. Akraba ahbap eş dost tanıdığım kim varsa bilgisayar sattım. Pc Gold o dönemlerde Yazıcıoğlu iş merkezinin 3 . katında küçücük bir dükkandı. Sahibi Ömer Abiden o kadar çok mal almıştım ki parça başına 2-3$ yaptığı indirimlerle bilgisayar başına en az 70$ ı cebe indirirdim.

Lise zamanlarım kendi kazandığım bol para içinde geçti. Kazandığım her parayı kendi bilgisayarıma yatırırdım. Ev binlerce disket dolmuş, teknik servis gibiydi. Pc Gold çözemediği teknik sorunlar için benden yardım alırdı.

Sound Blaster ses kartının çıktığı dönemleri, 1x hızlı cd-romların gelip, hoperlörlü kocaman kutular içinde 800$ a set şeklinde satıldığı günleri sizler gibi bilirim.

2400 bps modemlerle BBS lere bağlanıp dünya telefon faturası geldiğinde az fırça yemedim babamdan. 3 tane erotik resim dosya indiricem diye saatlerce BBS lerin telefonunu tırmalardım.

Bir gün kendi BBS imi kurmaya karar verdim. Belki hatırlayan çıkar o dönemlerden “Ponçik BBS” . İnsanların birbirleriyle mesajlaşma işlemini HITNET denilen ağ üzerinde yaptığı internetin ülkemize daha uğramadığı dönemler. Chip dergisinde bile ismim çıkmaya başlamıştı. 3 sene boyunca hiç “down” olmayan hiç kapatmadığım 24 saat çalışan bir BBS ti. O dönemler BBS ler ya mesajlaşmak için yada erotik dosya indirmek için kullanılırdı. Her uğrayan dosya yüklüyor ve dosya indiriyordu. Harddiskim seks dosyalarıyla dolup yetmemeye başlamıştı. Buna dur demek gerekiyordu. İnsanların ayağını benim telefon numaramdan kesmem lazımdı.

Üyelik sistemi getirdim. Aylık şu kadar para yatıran dosya indirir diye. Baktım benim banka hesabına para yağmaya başladı. Ne yapacağımı şaşırdım. Utanarak ve gülümseyerek söyliyebilirim ki, bu sektörden bile 3-4 ay para kazanmış oldum.

14” yerine 15” monitörü olanın kral olduğu, işlemcisi 10 mhz daha hızlı olanın uçtuğu, harddiskinde 5 oyun fazla olanın bulutlarda gezdiği, Cirrus Logic, Permedia ekran kartı kullananın mühendis olduğu dönemlerde yaşadık bizler.

Gamewatch la büyüdük, Casionun hesap makineli saatiyle oynadık.

Hani diyoruz ya şimdiki çocuklar akülü arabalarla geziyor, Nintendo yla doğuyor vs diye, bence bizim dönemimizi de bitiren “Internet” olmuştur. Hayatımızda olmazsa olmaz olan bu sistem dünyanın kapılarını herkese çok kısa bir sürede açmıştır. Şimdi 80 lerde çocuk olmak yazılarını okuyup buruk bir şekilde gülümsüyoruz. Yaşlanmak bu olsa gerek.

7DX partisine gittim geçen sene. Herkes böbürlendiğim çocukluğumdan daha çok yaşamış bu dönemleri. Herkes benden hada çok Amigacı, daha üstün programcıymış. Kod yazanlar, müzik besteleyenler, yarışmalara katılanlar. Küçücük hissettim kendimi. Meğer sadece kendi çevremden daha iyiymişim.

Anlattığım değerleri anlayabilen 3-5 forumda takılabilme lüksünü yaşayan bir avuç insan.

Ama bu avuç insan o partiye geliyor. Konuşulanlardan bazen bir şey anlamasam da, onlarla orada olmak mutlu etti beni. Hepimiz aynı dili konuştuk. Daha az bilen ve daha çok bilen olarak. Tekrar gideceğim kısmet olursa.

Şimdi eşime, neden Amiga Spectrum yada retro cihazları topladığımı anlatmaya çalışıyorum. Kız haklı, ev ya da işyerin çöplük mü diyor? Zaman mı var? Fırsat mı var ilgilenmeye ? Açıkça yok! Belki de olmamalı.

Ama savaşıyorum geçmişimle. Büyümüş olmanın ve geride bırakmak zorunda olmanın ağırlığı çöküyor üstüme. İlgilenemesem de “bulunsun” diyorum. Tuşlarına dokunamasam da görmek yetiyor bazen.

[Atacan]

Bende kısaca birşeyler yazayım... Çocukluğunuzdan aklınızda kalan önemli detaylar nelerdir desem çoğunuz bu cihazları yazacaksınız. Aslında bu cihazlara gösterdiğimiz özen çocukluğumuza duyduğumuz özlemden gelmektedir.

Peki neden 1 avuçuz? Sanıyorum buda o cihaza nasıl ve ne koşullarla sahip olduğumuzla alakalı. Yine tahmin ediyorum ki o dönemde kimsenin anne ve babası bana commodore al diyen oğlunun cebine al şu 2000$'ı git al ne istiyorsan dememiştir. Denilen birinin de bu form'da olduğunu sanmıyorum... çoktan o cihazı unutup gitmiştir.

o Dönemlerde biraz asosyal yapıda da olabiliriz.. belki de bu cihazlar o yüzden en iyi dostlarımız olmuştur...

Ben 80 doğumluyum. 87'yılında abimin baskıları ile alınan Vestel Goldstar MSx ile başladım bu maceraya... 7 yaşında olmama ve ne olduğu hakkında en ufak bi fikrim olmamasına rağmen MSX'in kutusunu kuruluşunu kutu içerisinden çıkan demo kasetini Cihaz kurulumu için bize gelen Erhan KUZU isimli beyfendiyi dün gibi hatırlıyorum. Sonrası mı Sonrasında evde tek tv... Tv boşsa MSX başında sürekli oyun oynayan abim... Gözyaşları içerisinde ben Gecenin bi yarısı herkes uyuduktan sonra tv sesi kapalı sabahlara kadar oynanan oyunlar... Bak yine kötü oldum... Çocuk olmak istiyorum ben.

[witchdoktor]

Kullandığı ve sahip olmayı düşledikleri cihazları abartan romantikler veya daha doğrusu psikopatlarmışız; bir avuç görece ayrıcaklıklı azınlık. Bu altkültürü o kadar özümsemişiz ki şu anda hala aklımızdan silip atamıyoruz yaşadıklarımızı ve hayalini kurduklarımızı. Bu normal bir durum değil, bir nevi hastalık yani

İşin kötüsü PC'ye de en iğrenç zamanlarında transfer olduk, özümüze ihanetin, yenilgiyi kabullenmenin acısıyla. Bunu yaparken de bir çoğumuz elindeki cihazlarını satmak zorunda kaldı, ki bu da başka bir travma yaşattı. PC'de sayısız donanım ve yazılım sorunu, uyumsuzluklar, I/O port ve jumper ayarları ile cebelleştikçe Amiga'nın değerini, çağının ötesindeki yazılım ve donanım kombinasyonunu özlemle yadettik. İlginçtir ki PC'den en çok zevk almaya başladığım zamanlar, ilk mod player'larla modül arşivimi dinlemeye başladığım zamanlardı.

[Atacan]

Hastalık konusuna ve tedavi olmamız gerektiğine canı gönülden katılıyorum... ama o zaman isteyipte sahip olamadıklarımıza şimdi sahip olmak güzel

[AmigaMan]

ey dostlar okudukca duygulandim bu hastalik degil bu sevgi aşk herkes boyle sevemez aşık olamaz. Bu bır ayricaliktir. Bizi digerlerinden ayiranda budur. Bızi biz yapanda bu ruh. Sizlerı saygiyla şelamliyorum.

[мemrah]

Gökçe cok guzel yazmissin. Daha once okumamistim. Ilk defa okudum, cok begendim. Bizim donemimizi bitiren tam olarak Internet mi oldu bilemiyorum ama mumkundur. Sahsen benim Internet'i tam anlami ile kullanabilmeye baslamam ile PC'ye gecmem ayni doneme rastladigi icin ikisinden hangisi daha agir basti bilmiyorum ama sanirim dedigin gibi o bizim ait oldugumuz alt kultur Internet/PC kombinasyonu ile sonlandi. Hemen hemen hepimiz 8 bit'ten sonra Amiga'ya gecmis insanlariz. Ne zaman Amiga'lar masalarimizin uzerindeki yerlerini PC'lere birakti, o zaman bizim donemimiz de sessizce ortadan kalkti galiba.

Amiga'dan sonra elimden bir PC geldi, digeri gecti, ama hic birini de geriye bakinca ozlemedim. Eski herhangi bir esya gibiler. Birini digerinden ayiran bir ruh yok sanki PC'de.

Bir de cocukluga duyulan ozlem konusuna katiliyorum kesinlikle. Ve cocuklugu guzel yapan yegane seyin masumiyet olduguna inaniyorum. Masumiyet ki cocukken herseyi sevebilmeyi dahi cok daha kolay yapiyor. Iste bizim o donemleri ozlerken biraz da o masum mutlulugu ozledigimizi dusunuyorum. Ve bence bilgisayar dunyasinin masumiyetinin uzerine bir balyoz gibi inen sey, Internet'in ta kendisi oldu. Biz bir zamanlar bir 8-bit bilgisayarin icindeki masum dunyada kaybolan cocuklarken, simdiki bilgisayarlarin ici, internet uzerinden ulasan gercek dunya ve gercek hayatin ta kendisi ile dolu. Ve gercek hayat bir cocugun kucuk hayal dunyasindan cok daha az masum tabiki. En basitinden bir application calistiracagim zaman bile acaba virus mu iceriyor, trojan mi var, keylogger mi var, bilgisayarimdaki bilgileri kim bilir nereye gonderecek kaygilari tasimak bile buna bir ornek degil mi? Tabi Internet uzerindeki sevimsiz, gereksiz hatta tehlikeli bir suru icerik de isin baska bir yonu. Benim cocugum yok, ama bilgisayar kullanabilecek yasta bir cocugum olsaydi, yaz tatilinde onu evde bilgisayar basinda birakip ise gidecek olsaydim, eger bilgisayar bir ZX Spectrum, C64, veya Amiga olsa, gozum hic arkada kalmazdi. Ama kucuk bir cocugu gerekli guvenlik onlemleri titizlikle alinmamis, Internet'e bagli bir PC ile basbasa yanliz biraktigimi dusunmek bile istemiyorum. Cocugu sokagin ortasina birakmak gibi birsey. Hatta mumkunse belli bir yasa kadar Internet hic olmasin. Oyunlarin bazilarindaki gercekci siddet sahnelerini gorunce bile bizim cocukken oynadigimiz oyunlari dusunuyorum. Karsilastirildiginda o oyunlar ne kadar masumdu.

Bizim olayimizin Atacan ve Witchdoktor'un dedigi gibi bir nevi hastalik olduguna da katilmamak elde degil. Sonucta cok guzel zamanlar ve anilardi ama yasayan binlerce insan bir yanda, biz bir avuc retrocu diger yanda.  Onlar "yasandi, bitti" dediler ve gittiler. Biz, bitmesin dedik, bitmesin istedik. Hala elini birakamadik o gunlerin. Belki de en ortak ozelligimiz, sadece eski bilgisayarlara degil, sevdigi her seye sadakatle baglanan insanlar olmamiz.

[witchdoktor]

Belki de en ortak ozelligimiz, sadece eski bilgisayarlara degil, sevdigi her seye sadakatle baglanan insanlar olmamiz.

Umarım sevdiğimiz her şeye olan sadakatimiz Amiga'ya yaptığımız gibi olmaz

Ayrıca benim çocuğum, bizim çocukluğumuzdaki gibi saatlerce bilgisayar başında zamanını geçiriyor olsa hemen evin dışına atardım, yüzsün, top oynasın, bisiklete binsin diye (ki öyle de yapıyorum zaten )

Bizim bir avantajımız, bilgisayardan önceki dönemde geleneksel sokak oyunlarının dibine vurmuş olmamız belki de... Geçenlerde bizim çocukların kuzeninin eline 'kız topacı' diye tabir ettiğimiz ipe bağlı bir topaç geçmiş. Ona topacın aslında nasıl oynandığını göstermek için metal mekanizmayı söküp normal topaç haline getirdim ve kafamın üzerinden hızla yere fırlatıp topacı 30 yıl sonra hala ilk denemede döndürebildiğimi gördüğümde ben de çocuklar da şaşkınlığımızı gizleyemedik. Ebeveynlerimiz fazla hoşgörülüymüş galiba

[sonyz1]

Evet bende anlatmak isterim.İlk olaral c64 neydi o makina almak tabiki mümkün değil ama atari salonlarına kurulmuştu sanırım 10-15 kadar gider paramız varsa kurmalı saatlerle futboll oynardık.monitörün üzerine koyarlardı saat çalınca masadan kalkardık.Sonra amiga500 efsane makina almak için işe girdim çocukken genede parayı tamamlayamadım çok pahalıydı onun için kalktık izmitten tahtakaleye gittik arkadaşlarla  inanın mısır çarşısının girişindeki soldaki kuyumcunun vitrininde bile satıldığını hatırlıyorum.evet para yetmeyince mecburen atari800xl ikinci el hatırlıyorum 89 da 200 milyon liraya almıştım..eve getirdim tabiki televizyona takılırdı televizyon bozulur diye evde istemediler 190 tl ye geri verdim aldığım   bilgisayarcıya.Arkadaşta vardı a500 evine gider sensieble soccer oynardık hayranlık içinde o zamandan beri amiga500 ve a1200 olmassa olmaz.şimdi evde  televizyonun önünde olması mutluluk verici benim için....

[CommodoreFan ®]

1980'li yillarda ZX Spectrum'unu en az benim kadar seven ve onunla saatlerce zaman geciren arkadasim kendi Spectrumuna ne oldugunu bile hatirlamiyor. 1980'lerin sonunda bir PC aldiktan sonra kaybolmus gitmis.

Aynı durumda olan ve çocukken kendisinin sahip olduğu c64'te saatler, günler geçirdiğimiz bir arkadaşım var o da cihazın nerede olduğunu bile bilmiyor, kaldı ki -tanımıyorsunuz diye rahatça yazıyorum- anne babasının devamlı süren şiddetli ve bol gürültülü kavgaları yüzünden dışarı çıkmaya utandığından bu sıkıntılı zamanlarda en sadık arkadaşı c64'tü. Belki de bu tür problemli çocukluk döneminde kendini başında zaman geçirmeye mecbur olarak gördüğü için bilgisayarını şu an hatırlamak istemiyordur kim bilir...

Bir tur duygusallik mi bu hobinin sebebi? Bir tur nostalji egilimi mi? Hatta belki bir tur kabullenememek mi? 

Kendi adıma söylersem üçü de geçerli. Film arşivimde bol miktarda 80'ler filmleri vardır çünkü beni en çok onlar mutlu eder. O döneme ait bilgisayarları sevdiğimi söylememe bile gerek yok tabi, ek olarak aslında -bana göre- hepsinden daha eğlenceli ve sosyal açıdan faydalı olan bir başka konuya da en az retro bilgisayar ve konsollar kadar ilgim vardır; kutu oyunları.

Zamanında hemen hemen her çocuğun ulaşabildiği ve aralarındaki iletişimi kesmeden, statü farklarıyla ilgilenmeden eğlendiren sadık dostlardır bunlar da ve tanıdığım neredeyse tüm yaşıtlarımda özellikle çeşit azlığı ve fiyat uygunluğu nedeniyle zamanında pek yaygın olan Yuma aile oyunları ile ilgili anılar vardır, ekşi sözlük'te yazdığım bir entry'den yola çıkarak elimdekileri ve hafızamdakileri unutulmasınlar ve internette yerleri olsun diye kısaca incelediğim tamamen amatörce bir yazım var göz gezdirmek isteyenler olursa ;

http://www.kutuoyunlari.com/aile-oyunlari/yuma-oyunlari

Elinde olup da kullanmayan veya saklamak istemeyen ve kolleksiyonuma katkıda bulunmak isteyen arkadaşlar; mesaj kutum sizin için ölüyor   

İşte kendi adıma söylersem ilgimi çeken şeylerin altında hep yaşanmışlık olduğuna göre demek ki geçmişe bariz özlem bir var, insanlar o kadar zaman geçirdikleri halde bu objelerin şu an ki akibetlerini bile bilmedikleri halde bunlarla uğraşıyorsam demek biraz duygusallık da var, bu işlere ayırabildiğim ufacık odamda meşgulken arka planda o dönem meşhur olan albümler falan çaldığına göre demek zamana karşı bir başkaldırı, kabullenememişlik de var.

Özetleyecek olursak ;

ey dostlar okudukca duygulandim bu hastalik degil bu sevgi aşk herkes boyle sevemez aşık olamaz. Bu bır ayricaliktir. Bizi digerlerinden ayiranda budur. Bızi biz yapanda bu ruh. Sizlerı saygiyla şelamliyorum.

[xeon83]

küçükken 1-2 arkadaşımda gördüğüm amiga rüyalarıma girerdi. yalvardım yakardım almadılar. arkadaşta street fighter oynarken annesi gelip 1084 ün üstüne elini koyar çok ısınmış der kapatırdı. bende eve döner klon 2600 le maviyle kırmızı adamı dövüştürürdüm. hatta bu evdeki oyun ilkelliğinden ortaokulda atari salonuna alıştım. şimdi 8 yaşındaki yeğenim elinde tabletle geziyor...  lise çağına doğru pc di segaydı elimize geçti ama o amiga hep içimde kaldı. 30 yaşında sahip olabildim. sabah uyanıp masanın üstünde görmek bile hoşuma gidiyor

[мemrah]

Ayrıca benim çocuğum, bizim çocukluğumuzdaki gibi saatlerce bilgisayar başında zamanını geçiriyor olsa hemen evin dışına atardım, yüzsün, top oynasın, bisiklete binsin diye (ki öyle de yapıyorum zaten )

Babanin dedigini yap, yaptigini yapma diyorsun yani. Peki zamaninda senin anne baban da sana bu sekilde bir yaklasim sergilemis olsalardi daha mi iyi olurdu sence? Ornegin ben bazen dusunuyorum da bilgisayara ayirdigim vaktimin bir bolumunu spora ayirsaymisim hic de fena olmazmis. Hem daha sosyal, hem de bedensel acidan saglikli. Bu da bir diger noktayi dusunduruyor. Atacan diyor ki;

o Dönemlerde biraz asosyal yapıda da olabiliriz.. belki de bu cihazlar o yüzden en iyi dostlarımız olmuştur...

Bu biraz tavuk/yumurta iliskisi gibi. Acaba asosyal oldugumuz icin mi bilgisayar ile cok vakit gecirdik, yoksa bilgisayar ile cok vakit gecirdigimiz icin mi asosyal olduk? Gerci bilgisayar disinda sokakta oynayan son nesilin uyesi olarak, mahalle arkadasliklarim da vardi, ve bilgisayarli zamanlarimda da en keyifli saatleri arkadaslarimi eve cagirip birlikte bilgisayar oynarken gecirirdim, ama surasi gercek ki, bilgisayar ile ilgilenmek, oynamak, program yazmak demek, cogunlukla ekranin basinda tek basina gecen onlarca saat demekti.

televizyon bozulur diye evde istemediler 190 tl ye geri verdim aldığım   bilgisayarcıya.

Bu mesela ne kadar tipik bir 1980'ler durumudur yahu. Bizim cocuk TV'yi bozacak korkusu! Arkadaslarimin babasi surekli bilgisayari televizyona bagliyorsunuz ama bilgisayara baglamak televizyonun tupunu bitiriyormus der dururdu.

Bizim evde zaten TV bir tane oldugu icin, Sinclair ancak ailede kimse TV seyretmek istemiyorsa acilabilirdi. Kullanilmadigi zaman da hemen salonun ortasindan kaldirilmaliydi. Cunku valide hanim odanin ortasinda oyle dokuntu, kablo kirliligi filan istemezdi

annesi gelip 1084 ün üstüne elini koyar çok ısınmış der kapatırdı.

Ve bu... Arkadasim bilgisayarinin adaptorune dokunur, cok isinmis, kapatalim dinlensin der kapatirdi.

Ne zamanlarmis ama.. Garip de gelse gulumseyerek, sevgiyle hatirlanan zamanlar.

Kendi adıma söylersem üçü de geçerli. Film arşivimde bol miktarda 80'ler filmleri vardır çünkü beni en çok onlar mutlu eder. O döneme ait bilgisayarları sevdiğimi söylememe bile gerek yok tabi, ek olarak aslında -bana göre- hepsinden daha eğlenceli ve sosyal açıdan faydalı olan bir başka konuya da en az retro bilgisayar ve konsollar kadar ilgim vardır; kutu oyunları.

Eger cocuklugun seksenlerde degil 90'larda gecmis olsa idi, ayni nostaljiyi 90'lara duyacakmiydin? Cevap evet ise ozlemini cektigin sey cocuklugun. Hayir ise ozlemini cektigin sey bir donem. Eger ilk defa 2000'lerde kutu oyunu oynamis olsaydin, kutu oyunlarini yine ayni derecede severmiydin? Yine bunun cevabinda da ozlem ve sevginin neye karsi duyuldugu sakli. Ayni sey retro bilgisayarlarimiz icin de gecerli. Bu gunun 10'lu yaslardaki cocuklari 30'larinda Playstation-3 icin bizim simdi Amiga'ya hissettiklerimizi hissedecek mi?

Ve donup dolasip ayni konu: Neden kimisi kullanip, tuketip, yenisine gecerken, bir avuc insan firlatip atamayacak bir koseye.

Sonucta bir avuc nostaljik adam, bu baslikta bizi bir araya getiren ortak noktamizi tam olarak teshis edecegiz bu gidisle.

[witchdoktor]

@memrah
Daha öncesi olmayan bir teknolojik gelişimle çocukluk döneminde karşılaşmış bir nesildik, bunun oluşturduğu bir farklılık mutlaka olacaktır. Yani şimdiki çocuklar doğduğundan beri bilgisayarlar, oyun makineleri, tabletler vb ile iç içe büyüyorlar ve bunların, hatta internet'in olmadığı bir dönemi hayal dahi edemiyorlar. Arada bizim çocukları test ediyorum, şu anda kullandığı ve onlar için vazgeçilmez olan teknolojilerin neredeyse 30 yıllık bir geçmişi olduğunu, öncesinde insanların teknolojiyle bu kadar haşır neşir olmadıklarını anlatıyorum, hayretle karşılıyorlar, böyle bir dünyayı hayal etmekte güçlük çekiyorlar. Bizim durumumuzu taş devrinde tekerleğin keşfine şahit olan insanlar olarak düşünebilirsiniz

[xeon83]

witchdoktor sende diabloculukta var galiba onunda nostaljisi başkadır

[Gökçe Bozkurt]

Yaşımıza göre asosyalliği biz seçtik.
O yaşta kız arkadaş edinip, aşna fişne düşünecek değildik,
Erkek arkadaşlarımı alayımda belediye gazinosunda çay içelim de diyemezdik,

Yapacak tek şey ödevlerden ve ev ahalisinin televizyonundan vakit kalırsa bilgisayarı bağlamaktı.

Son mahalle neslinden gelme olduğumuz için, sokakata yaptığımız maç keyiflerini de köşeye atmıyorum.

Sonuçta ben aşağıda yazdıklarımdan yeterince keyif aldıktan sonra kendimi tamamen bilgisayara verdim.

Dalma: Mahalledeki herhangi bir meyve bahçesine dalınır, yakalanmdan ganimet elde edilmeye çalışılır.
Uzun eşşek : Anlatmaya gerek yok.
Zımba : Tek ayak zıplayarak diğer bir kişiyi ebelemeye çalışırsın.
Ebelenen kaleye kaçana kadar göğüs altı tekme tokat girersin
Pantalon yırtmaca: Herkes kıçının üstünde yerde sürünür, futbol topuyla yerde paslaşırsın. Ayaktaki bir ebe de topu yakalamaya çalışır.
Her oyundan sonra pantalon tshirt ne giydiysen yıkanmak zorunda kalır.
Misket: Her türlüsünü oynadım.
Kaykay: Epey bindim kaldırımlardan atlar zıplardım
BMX: Bisan Bmx im vardı beton gibiydi. Çok ağır olmasına rağmen çok iyi kullanırdım. Yerde yatan 2 kişinin üstünden atlardım. Arka tek teker sekmeler falan
Şişe çevirme: Yazlıkta oynardık klasik öpme oyunu
Kutu: Kibrit kutusu toprak ile doldurulur, eli ile havaya fırlatıp yan düşüren, bir öncekine tokat atar. Dik düşürebilen herkese tokat atar.
Milyoner: Bir dönem monopoly oyununun türevi olarak epey oynadık
Bilardo: Ergenlik ve sonrası gelişen oyunlarımız
Tilt: Rekor kırma arkadaşları geçme için en iyi yöntemdi.

E tüm bunları tek başıma yapamam yani kendime o kadar asosyal diyemem.

Bilgisayar yukarıda saydığım tüm zevkleri tek başına bana vermeye başladı. O andan itibaren asosyalliği ben seçtim diyebilirim