sonraki »

[xeon83]

tesadüftür bendede bisan bmx vardı. zamanının en kalın tekerli ve an ağır pedallı bmx di

[witchdoktor]

witchdoktor sende diabloculukta var galiba onunda nostaljisi başkadır

PC'de Diablo, Starcraft, Warcraft (multi olmayan), Doom, Quake, Heretic, Hexen, Blood, Halflife, Thief, Unreal hayranlığı var tabi ki

Ama şu Starcraft II ve Diablo III'e bir türlü ısınamadım. Giriş şifre zımbırtısı, net'e bağlı olma gerekliliği falan nedeniyle soğudum ve bir kenara attım oyunları. Son birkaç aydır android'deki Warring Empire (eski adı Age Of Empire ama Age Of Empires ile alakasız) dışında birşey oynamıyorum.

[xeon83]

Warcraft hariç saydiklatinin hepsinin hastasiydim bende.. ben d3 ede girdim ama bıraktım su an.. oynayacaksan sana benim hesabı yıllarım para ver dik boşa gitmesin..

[CommodoreFan ®]

Eger cocuklugun seksenlerde degil 90'larda gecmis olsa idi, ayni nostaljiyi 90'lara duyacakmiydin? Cevap evet ise ozlemini cektigin sey cocuklugun. Hayir ise ozlemini cektigin sey bir donem. Eger ilk defa 2000'lerde kutu oyunu oynamis olsaydin, kutu oyunlarini yine ayni derecede severmiydin? Yine bunun cevabinda da ozlem ve sevginin neye karsi duyuldugu sakli. Ayni sey retro bilgisayarlarimiz icin de gecerli. Bu gunun 10'lu yaslardaki cocuklari 30'larinda Playstation-3 icin bizim simdi Amiga'ya hissettiklerimizi hissedecek mi?

Çocukluğumu 90'lar döneminde yaşasaydım pek de özleyeceğimi sanmıyorum çünkü bana göre 90'lar tamamen mekanikleşmiş tatsız, yavan yıllardı. Ama ilk defa o yıllarda kutu oyun oynamış olsaydım şu an deli gibi özlerdim çünkü dediğim gibi benim anahtar kelimem "yaşanmışlık". Ama karamsar şekilde bizden sonraki nesillerin bizim amiga için hissettiklerimizi herhangi bir bilgisayara karşı yaşayacaklarına inanmıyorum -örneklerini de görüyorum- çünkü teknolojinin içine doğdular ve herşey o kadar çabuk değişiyor ki herhangi bir nesneye bağlanacak vakit bile yok. Bugün ps3 oynarken 2 yıl sonra ps4 hastası olup devamlı tüketime dayalı yaşayacaklar ve gözlerini açtıklarından beri her teknolojiye şahit oldular.

Bizim zamanımızdaysa alınan bir cihaz yıllarca kullanılır, yenisine geçebilmek için eskisi satılır ve böylece keyif katlana katlana büyürdü. C64'ü seksenlerin başında almış olan da var 90'ların başında da, düşünün ki ne kadar uzun zaman piyasada kalmış, 96 yılında amigam vardı ama ucuza kapattığım c64'üm için sıfır oyun aldığımı hatırlıyorum. Şu an bu kadar hüküm sürebilecek herhangi bir nesne -beton dahil, binaları bile yıkıyorlar artık- düşünemiyorum

[мemrah]

 benim anahtar kelimem "yaşanmışlık".

Aynen. Iste o yuzden ornegin benim buradaki bazi kolleksiyonerlerden farkim, benim bir zamanlar hayatimin kiyisindan kosesinden bile olsa yasamima dokunmus, girmis makineler disindaki cihazlarin kolleksiyonunu yapmak pek aklima gelmedi. Ornegin bir Oric veya Vectrex son derece ilginc makineler, ve bunlar ile ilgili cok sey okudum ve YouTube'da videolar da izledim. Yani bilgi sahibiyim. Ama hic "alsam da kolleksiyonuma katsam" arzusu duymadim. Cunku onlarla bir "yasanmisligim" olmadi zamaninda. Ornegin Amstrad sahibi de olmadim ama Amstrad'i olan arkadasim vardi. Onda kullandim. O yaslarda ilgi duydum. Yani sahip olmasam da bir yasanmislik soz konusu idi ve bu gunlerde dusunuyorum acaba bir 6128 mi alsam diye..

herşey o kadar çabuk değişiyor ki herhangi bir nesneye bağlanacak vakit bile yok.

Yeni nesiller icin ve yeni dunya duzeni konusunda beni en cok uzen sey de bu zaten. Insanlar giderek daha az seye baglanacak vakit bulabiliyorlar. Evet eskiden elimizde bu gune oranla cok daha az sey ve az imkan vardi ama elimize gecen seyi de incelemeye, ogrenmeye, sevmeye, ona baglanmaya ayirabilecek daha cok zamanimiz olurdu. Bu da bence onemli birseydi. 1 saat icerisinde onune 5 cesit yemek geldigini dusun. Hepsinden yiyebilmek icin aceleyle, tadina varamadan, hatta yarim biraka biraka yedigini. Bir de tek bir yemek geldigini ama yavas yavas, tadina vara vara, keyifle yedigini dusun. Sacma bir ornek mi oldu bilmiyorum ama hayat hizlanip, tuketim kontrolden ciktikca, surekli yeni birseylerin tadina bakabilmek icin agizimiza tikistira tikistira, ne yedigimizi bile anlayamadan gidiyoruz sanki 21. yuzyil tuketim toplumunda.

[Atacan]

Bence iyi bir psikolog bulup hepimiz indirimli olarak yardım almalıyız...

Dip not: Bunu yapacak psikolog asla çocukluğumuza inmemeli... Biz zaten oradan çıkamadık

[haggar]

Bütün yorumları olabildiğince okudum meğerse benim gibi geçmişin özlemini bu kadar heyecanla anımsayan arkadaşlarımın da olması çok güzel, duygulandım daha doğrusu. her kuşak kendinden sonraki kuşakta daha değerli bir hal alıyor. arkadaşlarımın söylediklerine katılıyorum aslında burada 80'ler 90'lar yada 00'lerin rakamsal olarak bizde bıraktığı bir değer yok. buradaki ortak nokta hepimizin o dönemde yaşamış olduğu güzel ve heyecanlı zamanları sevdiklerimizle paylaşmamızdır. Tabi ki o güzelim cihazlar o heyecanlı zamanımızı ölümsüzleştirmiştir. geçmişe dönüp baktığımızda tüm o güzellikleri bir çatı altında toplayan o 8 bit cihazlar olmuştur.Hızlı bir dünyada yaşıyoruz artık, insanların bile değersizleştiği bir dünyada elektronik cihazların bir anlam ve değer görmemesi normal geliyor bana. tabi bu süreç bir anda olmadı kabuk değiştirdi zaman içinde çeşitli revizyonlara maruz kaldı. ve her yeni kuşak kendinden önceki kuşağa binayen daha doyumsuz, daha mutsuz, kime neye, ne kadar değer yükleceğinizi bilmeyen insanı insan yapan erdemlerden  yavaşça uzaklaşıp kendi içinde farklı dünyaları barındıran asosyal yaşayan bireylere çevirdi.
aslında bu iç karartıcı tablo bizim 80 kuşağından itibaren başladı. dönemin teknolojik ürünü walkman'ler, eminim birçoğumuzun rüyalarını süslemiştir. kısa sürede çok geniş kitlelere yayılan bu cihazlar başlangıçta müziği seyyar taşımanın vermiş olduğu özgürlük sonrasında yalnız bireye odaklanan, bireyi dış dünyadan alıp müziğin o büyülü dünyasına bırakan esrarengiz bir kutuya dönüşmüştür..akabinde aile içi iletişim zayıfladı insanlar dış dünyadan etkilendi Türkiye darbe sonrasında hızlı bir şekilde batıya açıldı. Batıdan doğru yada yanlışlığını analiz etmeden ne var ne yok aldık. 80'ler bundan çok etkilenmedi ama değişime kısmen uyum sağladı 90'lar desen bu değişimin ortasında kalıp bir arayış moduna girdi 00'ler fevkalede kendine has tarzı ortaya koyan, geçmişini merak etmeyen tamamiyle gelecek odaklı benim tabirimle terminatörlere dönüştüler.
kısaca bu teknolojik değişim hayatımızı kolaylaştırdı mı yoksa ne var ne yok götürdü mü bilmiyorum. bu kadar hızlı değişimi benim bünyem kaldırmıyor. Teknolojiden son damlasına kadar yararlanırım ve bunu teşvik ederim insanlara eğer benim insani değerlerime dokunursa kesinlikle redderim. Mesela size acı bir örnek vereyim.Geçen sene babamı kaybettim. Rahmetli babam çok erken yaşta kollarımda vefat etti. Taziye münasebeti o kadar anlamsız ve saçma geldi ki. haberi duyan ya mesaj attı bazıları aradı kimi ise facebook'da duvarıma mesaj attı. Bu eylemleri yapan kişiler uzakta olsa yine anlarım iki sokak altımda oturan adam bile yanıma gelip beni göreceğine mesaj atmayı tercih etti. Bu insanlık sorununu normal bir hale getiren işte bu hızı kontrol edilemeyen teknolojik gelişmedir. Teknoloji o kadar hızlı değişiyor ki biz insanlar sanıyoruz 10000 yıllık yazılı tarihimizde olan biten ne varsa  40 yıl içinde değiştirecek sanıyoruz.
Bu hızlı değişim bize zarar veriyor ve verecek de.

[xeon83]

biz lisede iki walkman manyagı derste deftere walkman resmi çizerdik (zaten o yüzden adam olamadık) hey gidi fx423 üm "kanka senin cihazda dolbynr varmı" "bende şarkı başı yapma bile var ulan" muhabbetlere bak tey tey teyy

[Gokhan Ozkan]

Ortaokul 1' e giderken Atari ile bir arkadaşımın evinde tanıştım. Daha sonra Yeşilköyün sonunda eskıden küçük bir lunapark vardı. Oradaki Atari makinlerini keşfettim. Daha sonra bizim evin 3 arka sokağındaki Erci videoya arkaşım Aliyle gitmye başladık. Ertesi sene Aliye babası yurtdışından Siclair 48 K getirdi. Okul dönüşü, hfta sonları onun başındaydık. Daha sonra arkadaşımız Muratın Commodore 64 düyle tanıştık. Dayımın commodore 128 ve Diketlerdeki yuzlerce oyunu aklımı başından aldı.
1988 yazında annem Doğubankdan ilk Amıgam olan Amıga 500 aldı.
Artık bizim evde bir Amıga furyası başlamıştı. Gitmediğim bilgisayarcı kalmadı. Bilgisayar dergilerindeki ilanları takip eder,oyun fiyatlarına göre güzergahımı belirlerdim.
1995 senesinde Doğubankdan Amıga 1200 Magıc aldım.( Bu sefer kendi harçlıklarımla) Amıgaya devam ettim.
1998 yılında Pc almama rağmen, hala Amıga da oyun, müzik, grafik çalışmalarına devam ettim.
1998 yılından beri 5 kez komple Pc mi değiştirmiş olmama rağmen Amıgalarım hala yerlerini korumaya devam ediyorlar.

[мemrah]

Hehe. Ilginctir ki burada bunlari konusurken, az once tamamen sans eseri olarak eksisozluk'te karsima bu cikti:

https://eksisozluk.com/40-yasinda-olup-hala-atari-oynayan-insan--3974005

[xeon83]

Hehe. Ilginctir ki burada bunlari konusurken, az once tamamen sans eseri olarak eksisozluk'te karsima bu cikti:

o yaşta evli barklı olup çapkınlık yapana kimse bişey demez anasını satıyım 

[byeni]

"Kuru meşe odunuyla dövülmesi gereken" diyen varlığa söylüyecek çok söz var ama kendimi engelliyorum.İnsanın onlara duyulan sevgiyi anlayabilmesi için o zamanı yaşaması gerekir.Bir oyun sahibi olabilmek,rakı şişelerini satıp,kazanılan parayla bulabilirsek dergi almaya koşmayı bilmek gerekir.Şimdi beyler için kolay baba'ya söyle en son teknolojik aletler zahmetsizce eline geçsin sonra geç makina başına bilmediğin,tatmadığın zevki,sevgiyi duyan insanı klavye başından eleştir.Hadi oradan zamane bebesi diyesim geliyor.

[Atacan]

Form'a beğen butonu konulmalı beğendiğimiz YOrumları Like etmeliyiz.

+1 byeni

[мemrah]

"Kuru meşe odunuyla dövülmesi gereken" diyen varlığa söylüyecek çok söz var ama kendimi engelliyorum.

Anlayis ve bakis acisi farkliligi iste.

Daha onceki mesajlarda bahsettigimiz yasanmislik hissi bile benim icin retro cihazlari cazip kiliyor. Gecenlerde ikinci el olarak aldigim Sinclair Spectrum'lara bakarken aklima geldi, keske bunlarin her birisinin oykusunu bilseydim diye. Acaba ilk sahibi kimdi? Kac senesinde alindi? Sahibi kac yasindaydi? Ilk yukledigi program, ilk oynadigi oyun ne oldu? Nasil zamanlar gecirdi o makine ile, ve en son nasil elinden cikartmaya karar verdi. Tabi eminim bunu bilgisayari satan kisiye soracak olsam cok buyuk ihtimalle bana catlak der Hatta "kuru mese odunu ile" dovmeyi dusunebilir

[мemrah]

Bir de aklima su soru geldi:

Bu retro hastaligina tutulanlarin neden %100'u erkektir? Hatta bu erkeklerin hayatlarindaki kizlar/kadinlar neden ellerinden gelse erkegin reto kolleksiyonunun tamamini caktirmadan cope ativermeye meyillidir